نم نم باران بهار است و خاک
چون دل من ، تشنه اين نم نم است
از دل خود ظلمت اين عهد را
هر چه در اين چشمه بشوئی کم است
مست ، زميخانه نرگس ، نسيم
ميگذرد ، تازه وتر، گل نشان
من ، همه جا همره اويم، که هست
همسفر و همقدمی گل فشان
باز، مرا باران ، از من گرفت
باز ، مرا نرگس ، از من ربود
همهمه ثانيه ها را شکست
پنجره خاطره ها را گشود...