امروزه گرافيتی بيش از هر هنر ديگری مورد بد فهمی و استفاده نابجا واقع شده است و در بسياری از کشورها جنبه تاثيرگذار و بيان گرای خود را از دست داده و به صورت ديوار نوشته هايی رنگارنگ پر پيچ و تاب (که آن هم خالی از ارزش نيست) مبدل شده است . استفاده های نابجا يک جانبه از گرافيتی های نوشتاری در کليپ هاي ويدئويی و تبلیغ بيش از حد رسانه ها در منسوب کردن آن به فرهنگ معترض سياهان نيز از دلايل اصلی اين عدم توجه و دست کم گرفتن آن است .

بنابر آمرکن هرتييچ ديکشنری لغت گرافيتی از واژه گرافيو در زبان ايتاليای مشتق شده است که به معنی اثر گذاری سريع يا خط خطی است و ممکن است اصل اين واژه به « گرافاير » ( نوشتن با قلم فلزی ) در لاتين عاميانه باز گردد.
( گرافيون : نوشتن بر اساس ريشه شناسی لغوی اين واژه از مدت ها پيش به معنی نوشتن يا حک خطوط روي سطوح مورد استفاده بوده است ) .
گرافيتی بر اساس تفاوت دلايل وجودی و نيز امکانات ارتباطی که ايجاد می کند به دو نوع عمده تقسيم می شود : گرافيتی نوشتاری و گرافيتی نمايشی .

گرافيتی نوشتاری : 
هنرمندان اين شيوه گرافيتی خود را هنرمند نمی دانند بلکه ميل دارند تا گرافيتی نويس معرفی شوند .
گرافيتی نوشتاری به سبک های گوناگون تقسيم شده اند که برخی از آنها به اختصار در زير آمده است :
Tag : امضای به سبک خاص ، که معمولا در اماکن عمومی و روی انواع سطوح به شکلی سريع نقاشی می شود .
Throw up : طرحی از يک نام يا چند حرف که خط محيطی آن با يک رنگ و داخل آن به شدت و شتاب با رنگی ديگر پر می شود .
اين نوع گرافيتی ها معمولا بيش از 2 ـ 3 دقيقه طول نمی کشند .
Piece : کاري تمام رنگی که طی دفعات متعدد و با برنامه ريزی دقيق انجام گرفته باشد .
Panel ; اثری که روی ديواره های بيرونی قطار نقاشی شده باشد يا کنار اتوبوس ها کشيده می شود .

گرافيتی نمايشی :
اين هنر در کشورها و ملل گوناگون انواع ، دلايل وجودی و استفاده های مختلفی يافته و راه های بسياری پيموده است . يکی از مهمترين و به يادماندنی ترين ريشه های ارزش اين هنر در نقاشی های ديواری انقلاب مکزيک و آثار سه بزرگ « ديگوريوا » ، « خوزه کلمنته اروسکو » ، « آلفرسيکوئروس » به چشم می خورد . کسانی که اثر گرافيتی ( نوشتاری يا نمايش ) از خود به جا می گذارند برای کار خود دلايل متفاوتی دارند و يکی از مهمترين اين اهداف بيان تاثيری است که زندگی شهری در آنان به وجود آورده است ، هنرمند گرافيتی از شهر چيزهايی می گيرد و به آن چيزی باز پس می دهد . نقاشی گرافيتی ، مثل بسياری از پيشروان هنر ، از زمينه واقعی شهری برای بيان و ايجاد تاثير استفاده می کند.

 

 

در حالی که تبليغات شرکت ها و بانک های بزرگ و محصولات مصرفی به صورت وسيع به شکل بيلبورد و تابلوهای ديواری و روی بدنه وسايل نقليه عمومی شهری همه جا را پر کرده است ، گرافيتی ارتباطی است پيشرو از سوی هنرمند با قشر وسيعی از افراد اجتماع به عنوان مردم عادی و مسئولان اجرايی شهری ، ناگفته نماند که در همه جا عده بسياری از مردم کشيدن گرافيتی را عملی زشت و ناهنجار می دانند و آن را از مظاهر شيسم و اوباشگری ( ونداليسم ) بر می شمارند . به نظر نويسنده اين مطالب علت دشمنی افراد با گرافيتی نداشتن سواد و دست کم حوصله لازم برای مواجهه با وضعيتی جديد در محيط پيرامون است . اين افراد و شايد اکثريت مردم نقاشی روی ديوار را سر زده از کار يک ولگرد يا ( اگر خيلی ارزش بگذارند !!!) بخشی از يک فعاليت سياسی می بينند . . .

منبع  www.kolahstudio.com